ناامیدی به دلم هجوم آورده ؛ دلم مرده

دوستان تا به حال شده دل مرده بشین در عین امید ناامید بشین ؟! می دونم وبلاگ من امید به زندگی است اا امروز دلم پر از نا امیدی .نمی دونم چرا تا میام یه جورایی به خودم ایمد بدم کوله بار غمم را قایم کنم به همه امید بدم . نا امیدی از راه می رسه ، تنم و جونم و وجودم را می گیره ، تا می خوام با وجودی ، وجودم و تازه کنم به دلم امید بدم ، همون وجود تمام وجودم را پر ناامیدی می کنه . راستش دیگه خسته شدم از اینکه هی به خودم امید دادم . دیگه نمی خوام به خودم دروغ بگم می خوام برای همیشه دیگه ناامید بمونم . یادتونه قول دادم حالا که باز برگشتم برای همیشه بمونم و وبلاگ نویسی را ادامه بدم ؟ اما راستش را بخواین  حسابی بریدم دیگه از این همه نامردی ، نا رفیقی خسته شدم از اینکه دوستام بهم بگن دوستم دارن اما از پشت بهم خنجر می زنن ، نارفیق می شن ، امیدم را ناامید می کنن . خسته شدم خسته شدم خسته شدم خسته شدم .خسته شدم خسته شدم خسته شدم .